ಇವು ಎರಡು ಪದಗಳು ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನಿಸಿ. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು, ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಗಳು “ಇಷ್ಟೇ” ಎನ್ನೋ ಶಬ್ಧ ಬಂದಾಗ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇದು ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪರಮಾಪ್ತ ಗೆಳೆಯ ಅಥವಾ ಗೆಳತಿ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯನ್ನೋ, ಬರಹವನ್ನೋ, ಚಿತ್ರಕಲೆಯನ್ನೋ ತಮ್ಮ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ, ಹವ್ಯಾಸವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಮೊದಲು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರಿಚಯವಾದಾಗ ಅವರ ಹವ್ಯಾಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ವಿಶೇಷತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಅಭಿಮಾನ, ಕುತೂಹಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಮಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಸಂಬಂಧದ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಅವನೋನು ಮೊದಲಿನಿಂದಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ/ಳೆ ಅಂತಾ ಸಿದ್ಧಿಸಿದ ಕಲೆಯನ್ನು ಅವಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿಗಳು, ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದು ಕೊನೆಗೆ ಸಂಬಂಧವೂ ತನ್ನ ಆಕರ್ಷಣೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇವನು ಇಷ್ಟೇ. ಇವಳು ಇಷ್ಟೇ ಅಂತಾ ಒಂದು ಗೆರೆ ಕೊರೆದಂಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆಗಲೇ ಸಂಬಂಧ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು.
“ಇಷ್ಟೇನಾ” ಕಥೆ ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರುಧ್ಯದ್ದು. ಇಷ್ಟೇ ಅನ್ನೋದು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಿದರೆ, ಇಷ್ಟೇನಾ ಅನ್ನೋದೂ ಕೂಡಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಅವಗಣನೆಗೆ, ಅವಹೇಳನೆಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. “ನಿನ್ನ ಕೈಲಾಗೋದು ಇಷ್ಟೇನಾ” ಅನ್ನೋದನ್ನ ಕೇಳ್ತಾನೇ ಇರ್ತೀವಿ. ಆದರೆ, “ಜೀವನ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ?” ಅಂತಾ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತೂರಿ ಬರುತ್ತಲ್ಲಾ ಆವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದು ಏನಾದರೊಂದನ್ನ ಹೊಸದನ್ನ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಅದಮ್ಯ ಚೈತನ್ಯವನ್ನೊದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಜೀವದ್ರವ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕಲಾಪಗಳನ್ನ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟೇನಾ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದು “ಇನ್ನೂ ಇದೆ” ಅನ್ನೋ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ದೊರಕುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಬದುಕಿದ ರೀತಿಯನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ಅದನ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಝಲಕ್ನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ “ಇಷ್ಟೇನಾ” ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗಿನ ಒಳಾರ್ಥಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಬಂದ ದಾರಿ ಬಗ್ಗೆ ತೃಪ್ತಿ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಾಧನೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅತೃಪ್ತಿ ಇದ್ದಾಗ ಬದುಕು ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಔನ್ನತ್ಯವನ್ನರಸಲಿಕ್ಕೆ ಅನುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಇದು ಬದುಕಿನ ವ್ಯಾಕರಣ..!