ಪೊಲೀಸರೊಂದಿಗೆ ಎರಡು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಪ್ರಸಂಗಗಳು

     ಮೊದಲನೆಯದು : ಬಸವನಗುಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಸೌತ್ ಎಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸರ್ಕಲ್ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅಡ್ರೆಸ್ಸು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ. ಅದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ನಿಜವಾಗಿದೆ ಬಿಡಿ. ನಾನು ಅಪರಿಚಿತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಬೀಡಿ ಅಂಗಡಿಗಳು, ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಯುವವರು, ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹರ್‍ಅಟುವವರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೇ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಸರ್ಕಲ್ ಪೊಲೀಸನೊಬ್ಬ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಆತ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ, ಸರ್ಕಲ್ಲಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರಿಂದ, ಆತನಿಗೆ ‘ಸರ್, ಬಸವನ ಗುಡಿಗೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಸಿಗ್ತವೆ?’ ಅಂತಾ ಕೇಳಿದೆ. ಆತ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತಾ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ. ಇದೋ ಮೊದಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು. ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ಲು ಅಂದ್ರೆ ನಾಲ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ರೋಡುಗಳು ಕೂಡುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಎದುರಾ ಬದರಾ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್‍ಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ಸರ್ ಈ ಕಡೆಗೆ ಇರೋದೋ ಇಲ್ಲಾ ಆ ಕಡೆಗೆ ಇರೋದೋ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಅಂಥಾ ಕೋಪ. ‘ರೀ ಹೋಗ್ರೀ ಸುಮ್ನೆ. ನಾವೇನ್ ಕೈ ಹಿಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದು ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಕೂರ್ಸಕ್ಕಾಗುತ್ತಾ?’ ಅಂದ. ನಾನು ‘ಸಾರ್, ಎರಡು ಕಡೆ ಸ್ಟಾಪ್‍ಗಳಿದಾವಲ್ಲ ಸಾರ್ ಅದಕ್ಕೇ ಕೇಳಿದೆ’ ಅಂತಾ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ‘ಹೋಗ್ರೀ ಸುಮ್ನೆ. ಈಗ್ ಹೋಗ್ತೀರೋ ಇಲ್ಲೋ?’ ಅನ್ನೋದೇ..?

ಆಗಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಂಥೆಂಥಾ ಮಂಗ ನನ್ಮಕ್ಳು ಇದಾರೆ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ತತ್ವ, ಥಿಯರಂ, ಥಿಯರಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಂಡು ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ..! ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ‘ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಿಲ್‍ಕುಲ್ ಕೇಳಲೇ ಬಾರದು’..! ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ರಿ. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕ್ಲಾರಿಫೈ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ..! ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೇ ಟಿಕೇಟ್ ಅನ್ನೋ ಸಿನಿಮಾ ಥೇಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು, ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಏಕಪತ್ನೀ ವ್ರತ ನೋಡಿ ನಾನು ‘ಏಕ ಪ್ರಶ್ನೀ ವ್ರತಸ್ಥ’ನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

 

ಎರಡನೆಯದು

     ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ರೂಂ ಇರುವೆಡೆಗೆ ಒಬ್ಬನದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ(ಅಥವಾ ಕೊಲೆ) ನೆಡೆದಿತ್ತು. ನಾನು ನಮ್ಮ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಈ ಪಾಟಿ ಜನಾ ಸೇರಿದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಕೆಲವರನ್ನ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಕೆಲವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನಂತೆ. ಬಾಗಿಲು ಒಡೆದು ಪೊಲೀಸರು ಹೆಣ ತೆಗೀತಿದಾರೆ ಅಂದರು. ಸತ್ತು ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಆಗಿರಬೇಕು, ಪೊಲೀಸರು ಮೂಗಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೊರಗಡೆ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್, ಸುವರ್ಣ ಚಾನಲ್‌ನೋರು, ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪು ಎಲ್ಲವು ಇದ್ದವು. ಆ ಕಡೆ ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ಟಿ.ವಿ ಯೋರು ಹಿರಿಯ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪೊಲೀಸರಿದ್ದರು. ನಾನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕ್ರೈಂ ವರದಿಗಾರನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬ ಪೊಲೀಸನಿಗೆ ‘ಏನಾಗಿದೆ ಸಾರ್?’ ಅಂದೆ. ‘ಸುಯಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಸತ್ತು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಾಗಿರಬಹುದು’ ಎಂದು ಆತ ಹೇಳಿದ. ನಾನು ‘ಈಗ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಷನ್ ಶುರು ಮಾಡೀದೀರಾ ಸಾರ್?’ ಅಂದೆ. ಆತನಿಗೆ ನಖಶಿಖಾಂತ ಉರಿದು ಹೋಯಿತು. ಏರಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ‘ರೀ ಸ್ವಾಮೀ, ನಮಗೇನ್ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತೇನ್ರೀ ಹೀಗಾಗಿತ್ತು ಅಂತಾ? ನಿಮ್ಮಂಥೋರೇ ಯಾರಾದ್ರೂ ತಿಳಿಸಿದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾದಮೇಲೆ ಬಂದು ಬಾಡಿ ಹೊರಗೆ ತೆಗೀತಾ ಇದೀವಿ’ ಅಂದ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಕೇಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ‘ಈಗ ಇನ್ವೆಷ್ಟಿಗೇಷನ್ ಶುರು ಮಾಡಿದೀರಾ?’ ಅನ್ನೋದು ಯಾವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿದೆ ಅನ್ನೋದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಕೊನೆಗೆ ಬರುವವರಂತೆ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆದ ಮೇಲೆ ಇನ್ವೆಷ್ಟಿಗೇಷನ್ ಶುರು ಮಾಡೀದೀರಾ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇತ್ತು. ನಾನು ‘ಹಾಗಲ್ಲ ಸಾರ್, ನಾನು ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೋಬೇಡಿ’ ಅಂತಾ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿದೆ. ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆತ ಕೊನೆಗೆ ನಗುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ‘ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಅಂತಾ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜೀಪು ಹತ್ತಿದ..!